Paihia & Cape Reinga

Di 22 maart

De volgende morgen had ik gelukkig geen boete terwijl ik toch 10 min niet betaald had. De reis zette zich snel voort naar Paihia waar hopelijk het weer weer zonnig zou zijn. Onderweg kwam ik nog langs de Whangarei Falls die ik even heb bekeken. Ik heb echter al zoveel watervallen gezien dat deze niet echt indruk op me maakte. Misschien lag dit ook wel aan het feit dat het echt kut weer was. Nadat ik Paihia net voor het avondeten had weten te bereiken ben ik meteen gaan informeren over de weersverwachtigen. Er werd me verteld en zo stond ook op internet dat woensdag de mooiste dag van de week zou worden met redelijk veel zon en dat donderdag ook nog ok zou zijn. Daarna zou het echter snel weer regenachtig worden. Het weer was namelijk belangrijk voor mijn volgende activiteiten, een bustour naar het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland (Cape Reinga) en een boottour door de bay of island met 144 mooie eilanden. Na dit alles geboekt te hebben voor woensdag en donderdag ging ik opzoek naar een camping. Gelukkig wist ik me de Pickled Parrot te herinneren in 1 van de verhalen van Twan en Tim. Bij deze huiselijke en zeer gemoedelijke hostel/camping heb ik me tentje opgezet en me gesetteld. Daarna nog even door Paihai city gelopen maar daar was ik na een half uurtje ook al weer van terug. Het was wachten op de mooie en prachtige touren die zouden volgen. Savonds heb ik lekker lam op de bank The biggest loser zitten kijken om te zien hoe mensen van Sumoworstelaars om worden geturnd tot ' normal size' mensen.

Wo 23 maart

Eindelijk was het zo ver, de tour naar Cape Reinga stond voor de deur. De wekker ging helaas al om 6 uur maar voor mooie dingen moet je wat overhebben. Om 7 uur liep ik naar de plek waar ik opgehaald zou worden en raakte in gesprek met een engels gastje die ook in the pickled parrot verbleef en naar Cape Reinga ging. Dit gastje was een soort combo van Antoinne Rijkers, Iron & Irish Danny en Wallenta, maar een zeer geschikte gast. In de bus naar Cape Reinga toe hebben we dan ook heel het nederlands en engels voetbal besproken wat de tijd aardig doden. De eerste stop van de tour was een plaatsje waar we onze lunch konden ophalen en nog wat extra konden kopen indien we het niet genoeg vonden. Vervolgens stopte we bij Gumdiggers park. Hier ligt een zeer oud prehistorisch bos begraven onder tonnen zand. De bomen, genaamd Kauri, hebben een omtrek van 14 tot 32 meter en kunnen meer dan een paar duizend jaar oud worden. Er staan er nog enkele verspreid door Nieuw Zeeland en het zijn echt inmens grote bomen. Maar de hars / gom van de bomen wordt gebruikt om meubels te lakken en sierraden van te maken en was een grote hype in de 19e eeuw. Na deze geschiedenisles was het tijd voor Cape Reinga. Hier komen de tasmaanse zee en de Pacific elkaar tegen. Dit is goed te zien aangezien de tasmaanse zee mee groen is en de Pacific super blauw. Echter doordat het weer niet zo was als voorspeld en er geen zon maar wolken waren viel het uitzicht een beetje tegen al kon je met goed kijken toch de grens zien waar de zeeen elkaar ontmoette. Het is toch jammer als je zulke mooie dingen ziet wanneer het grijs en grauw is in plaats van in de stralende zon. Op de weg terug kwamen we echter langs zand duinen van zon 60 a 70 meter hoog. Deze duinen maakte alles weer goed, aangezien we hier gingen duinsurfen. De route naar boven was heavy en de 1ste keer op je surfbordjes is een beetje onwennig maar vooral ook spannend en een beetje eng. Want je gaat met zon 80 a 90km per uur naar beneden en er waren al menig gebroken armen en benen voorgekomen. Je mocht dan ook alleen liggend op je bord en na een aantal instructies vertrekken. De start valt mee maar na 10 meter wordt het zeer steil en maak je super veel snelheid waarbij je hart hevig begint te bonken maar tegelijkertijd nog nooit zoiets vets hebt meegemaakt en je uitzinnig bent van vreugde. De tweede keer, na de lange klim naar boven, was dan ook nog beter. De angst is weg en je verlangt naar de kick. Er werden nu ook wedstrijden gehouden met rennende start, waardoor je nog meer vaart kreeg. Echt super vet om te doen... Het was ook prachtig om te zien hoe sommige zich uit angst niet aan de instructies hielden en met hun handen remde waardoor ze enkele salto's maakte of als een struisvogel zonder pardon hun kop in het zand te steken. Vervolgens gingen we via 90 mile beach, de enige officiele weg over het strand in de wereld, terug naar Paihia. Al met al een mooie dag die helaas iets minder mooi was door het wegblijven van de zon.

Do 24 maart

Deze dag stond de boottour door de bay of islands op het program. Deze staat bekend om de vele en mooie eilanden en de grote kans op het zien van dolfijnen, walvissen en orka's. Echter toen de boot vertrok bleek dat het weer toch weer andere gedachten had dan voorspeld en het was wederom bewolkt en grijs. Een flinke tegenvaller. Echter al snel werden we opgevrolijkt door 30 dolfijnen die de boot omsingelde en ons hun visvangst showde terwijl ze ondertussen vrolijk verder gingen met het jagen op vis. Deze beesten zijn echt super vet om te zien en een genot om naar te kijken. Na nog wat eilanden te hebben gezien die veel al tegen vielen door de grijze achtergrond werd er koers gezet naar Hole in the rock. Een eiland waar een heel groot gat inzit. Het weer werd echter nog slechter en het begon te regenen! De zee werd ook steeds ruiger en de golven werd echter super hoog en iedereen moest dan ook binnen zitten. De boot werd enkele keren een paar meter de lucht ingegooid om vervolgens weer op zee te landen. Na een half uur kwamen we dan ook bij hole in the rock aan. Echter was meer van de helft van de mensen ziek geworden en moesten kitsen. De zee maakte me al niet zo heel happy en fit maar het gekots van andere mensen bezorgde me ook een tamelijk witte kleur. Normaal heb ik best zeebenen maar dit was iets too much. En nee niet die grappen: ow vandaar al dat zeewier op je been of van die zeebenen heb je bij het voetballen ook last zeker....

Maar toen we bij the hole in the rock aankwamen kwam plots voor 5 min de zon tevoorschijn en was het toch een prachtig plaatje. De terugreis was echter super kut aangezien iedereen misselijk was, er wit uitzag en sommige nog steeds aan het kitsen waren. Er was dan ook niet veel meer aan. Helaas door het weer en de ruwe zee was het dan ook een verspilling van geld en was het niet wat ik ervan verwacht had. Smiddags ben ik met de Engelse gast, Jonathan, nog even Paihia in gegaan en hebben we wat biertje gedronken en gewoon over wat random dingen gesproken. Het was dan ook zeer gezellig om weer eens iemand te ontmoeten om gewoon wat mee te buurten. Hopelijk veranderd het weer en kan ik morgen mijn tentje droog opruimen maar we zullen zien.