Pohara & Kaiteriteri

Wo 9 maart

Na heerlijk lekker uitgeslapen te hebben, aangezien ik pas voor 3 uur hoefde uit te checken, heb ik een heerlijk lange en warme douche genomen en me voor de verandering maar weer eens geschoren. Een baard is sexy maar als ie in de buurt komt van de kerstman of sinterklaas kan er ongewenste verwarring ontstaan. Vervolgens heb ik op me gemak me tentje opgeruimd en maakte ik aanstalte voor de reis naar Pohara, een plaatjse in de Golden Bay. Na een mooie maar zeer langzame en slingerige rit via Takaka Hill met mooie uitzichten over de kustlijn kwam ik na 2 uur rijden in Pohara aan. Hier heb ik een supermooie camping direct aan het strand gevonden en meteen gebeld naar de plaatselijke zee kayak verhuurder om een kayak te huren voor de volgende dag. Het was echter een probleem dat ik geen ervaren kayaker was en ik in mijn eentje was, daarom liet hij me maar maximaal 2 uurtjes gaan en moest ik om 9 uur daar zijn (de zee werd in de middag ruwer en dat durfde hij niet aan). Na dat afgesproken te hebben, mijn tentje in een recordtijd van 12 min opgezet te hebben en mijn heerlijke avondeten genuttigd te hebben, ben ik lang uit in de relaxruimte van de camping gaan liggen en heb wat uurtjes tv gekeken en ben daarna heerlijk gaan slapen.

Do 10 maart

De wekker ging vroeg, aangezien de tent ook nog opgeruimd moest worden. Toen ik om 9 uur op Tata beach aankwam (8 min rijden, kwam ik een echte surf dude tegen die de kayaks verhuurden. Nadat ik al het papierwerk had ingevuld en alle instructies had gehad melde zich een Amerikaans omaatje van 64 zich, ze wilde ook graag zeekayaken. De surfdude kwam tot het geniale plan dat we ook samen zouden gaan omdat dat veiliger was en hij dan meer gerust was. De Amerikaanse oma was vol lof over het plan terwijl ik met tegen zin toestemde. Daar ging mijn snelle kayaktocht waarbij ik veel kon zien in de Golden Bay dacht ik. Nadat ze nogal onhandig overkwam in het begin met het aantrekken van een zwemvest en haar spullen in de kayak te leggen (misschien kwam dit door de spanning of het enthousiastme om met zon hunk te mogen kayaken) bleek al snel dat dit niet zomaar een Amerikaans omaatje was. Zo onhandig als ze in het begin was, zo kundig sprong ze als een volleerde kayakster in de kayak. De Amerikaanse oma bleek super fit te zijn en woonachtig te zijn aan een meer waar een wilde rivier op uitmondde. Ze zat daar ook bij de plaatselijke kayakclub die elke maandag een avontuurlijk ritje over de rivier maakte. Mijn mond viel dan ook open toen ze een aardig en maar net bij te benen tempo inzetten met goede stuurmans kunsten. Ze had ook nog wat bruikbare tips voor me zodat ik kon volgen. Dit veranderde de zaak natuurlijk en had ik mijn goede moed weer snel terug. We zette koers naar Tata Islands, een tweetal eilanden voor de kust vol zeehonden en kustvogels. De stranden die we daar zagen en het uitzicht van de Golden Bay is onbeschrijvelijk zo mooi! Ik heb echt genoten van deze tocht, zoveel mooie plekken. Het was ook nog eens super gezellig met deze zeer fitte en spraakzame USA Grandma. Na 2 uur rondpeddelen moesten we dan toch terugkeren en zette ik mijn reis voort naar Kaiteriteri waar ik de komende 3 nachten zou blijven om het Abel Tasman National Park te gaan verkennen.

Na 2 uurtjes rijden kwam ik in Kaiteriteri aan en zat opnieuw op een camping 50 meter van het strand. De campings hier in Nieuw Zeeland hebben alle een 9 of hoger voor de ligging, de een nog mooier dan de andere. Na mijn tentje weer opgezet te hebben en nog even op het strand te hebben gelegen ben ik snel naar wat aanbieders van een watertaxi gegaan, aangezien ik een tweetal dagen door het Nationaal Park wilden lopen en dat alleen mogelijk is via de watertaxi. Na afgesproken te hebben voor morgen om 25 km te lopen van Tonga bay via Bark bay en Torrent bay naar Anchorage waarbij ze me zouden afzetten in Tonga en weer op zouden halen bij Anchorage zocht ik nog naar een tocht voor de tweede dag. Deze vond ik bij een andere aanbieder en zou me afzetten in Coquille Bay en weer ophalen in Anchorage zodat ik in totaal 40 km kustlijn van het National Park zou hebben gezien. Met alle tevredenheid ging ik opzoek naar makkelijk eten en strandde bij fish en chips. Vervolgens heb ik nog wat inkopen gedaan in de supermarkt voor mijn tochten en nog even wat op internet gezeten en af te sluiten met vroeg naar bed te gaan om fit te zijn voor mijn eerste grote lange hike tocht.

Vr 11 maart

Om kwart voor 9 smorgens moest ik me op het strand melden waar de aqua taxi mij en een 8tal andere kwam ophalen. Tijdens de tocht naar Tonga bay liet de bestuurder ons ook nog enkele lokale bezienswaardigheden zien zoals een aantal zeehonden en Split Aplle rock, een rots die op twee halve appels lijkt. Tijdens de vaart over het water kon je de mooie baaien, stranden en de regenwouden al zien. Het liet je verlangen om er tussendoor te lopen. Echter stopte de beste man van aqua taxi plots. En bleef 5 min wachten en zij niets tot iemand vroeg wat we deden. Hij zei dat hij op wat vrienden aan het wachten was en al snel kwam de eerste dolfijn boven water. Binnen no time zwommen er 10 a 15 dolfijnen met de boot mee ook een aantal met moeders met jongen, het was echt prachtig om te zien. Wat een mooie een leuke beesten zijn het!! Hopelijk kan ik deze reis nog een keer met ze zwemmen aangezien dat echt super speciaal blijkt te zijn (Tante Connie is hier ook van overtuigd en alleen door ze al te zien denk ik dat ze helemaal gelijk heeft). Na anderhalf uur, wat normaal 45 min had moeten duren kwamen we dan toch aan in het zonnige Tonga bay. Een strand dat je alleen in films en magazines ziet zo ongelovelijk mooi. Al snel verdween het pad echter het regenwoud in, maar bleef dicht bij de kustlijn zodat er een bijna schilderachtig contrast ontstond tussen het regenwoud en de stranden en de zee op de achtergrond. Tijdens deze lange tocht blijf je je ogen uitkijken, zoveel moois dat de natuur te bieden heeft, zoveel groen en zoveel verschillende planten en prachtige uitzichten. Na 4 uur in het regenwoud gelopen te hebben verwacht je elk moment Tarzan of Mooglie met een stel dansende apen om de hoek. Een ware jungle dat voor een prachtige belevenis zorgt. Na 25 km was ik wel blij dat ik het eindstrand zag en nog even kon relaxten in de zon.

'S avonds op de camping werden we opgeschrikt door het nieuws over de aardbeving en Tsunami in Japan. Niet zozeer door het nieuws voor Japan maar meer omdat de campingspeakers ons verzochten te verzamelen in de keuken van de camping voor uitgebreider nieuws aangezien er ook een Tsunami warning voor Nieuw Zeeland was afgegeven. Er was een lichte vorm van paniek in de ruimte aangezien de meeste mensen plannen hadden op zee en we maar 50 meter van de zee afliggen met de camping. Maar al snel bleek dat het alleen een waarschuwing was om tussen 7 en 9 niet op het strand of op de zee te komen, er was geen gevaar voor land. Iedereen ging dan ook gelukkig met een gerust hard slapen. Dit was wel even schrikken na al het gebeuren van de aardbeving in Christchurch. Hopelijk ben ik niet de oorzaak van al deze natuurrampen in deze regio en mag ik van de regering nog even verblijven in deze prachtige omgeving.

Za 12 maart

Na de Tsunami van 60cm tot 1 meter overleefd te hebben kon ik om half 11 toch aan mijn tweede tocht in het Abel Tasman National Park beginnen. Wederom was het een zonnige dag en beloofde het een tocht te worden met veel regenwoud en mooie stranden. Op de watertaxi kwam ik de amerikaanse superkayak oma weer tegen en hebben we nog even een praatje gemaakt. Vervolgens kwam ik tijdens mijn trip in de bossen en langs de kustlijn een Ierse gast van 40 tegen die ik de vorige dag ook al was tegen gekomen en waarmee ik enkele km's samen had gelopen. We besloten dan ook om de rest van de tocht samen te lopen zodat we wat ervaringen over onze reizen konden uitwisselen aangezien dat leerzaam was enhet  ook een stuk gezelliger was. Het was dus een dag vol 'bekenden'. Nadat we in een onopgemerkt maar toch behoorlijk tempo hadden gelopen, waarschijnlijk omdat het gezellig was, waren we veel eerder op de plaats van bestemming dan de taxi ons zou komen halen. Aangezien we aan een schitterend strand zaten, met warm zeewater, zon en een temperatuur van 24 graden maakte me van de gelegenheid gebruik en hebben we samen met 2 kayakverhuurboys een potje zeerugby gedaan om vervolgens heerlijk languit om het strand uit te rusten.

Al met al een zeer geschikte en bijzondere ervaring in de golden bay en het Abel Tasman National Park. Na de Franz Josef Glacier en Milford Sounds is dit het mooiste wat ik heb gezien. Echt ongelovelijk dat er zoveel verschillende mooie dingen in 1 land zijn!! Echt belevenissen die je nooit meer vergeet en waarin je ze nog vaak terug zal zien in mooie dromen!!