Te Anau & Milford Sound

Za 26 februari

Eindelijk is het dan zover, Brutus gaat zijn reis helemaal alleen vervolgen. Het was een mooie en leerzame tijd met Opa. Iets wat zeer speciaal is om met je opa te delen en ik nooit meer zal vergeten. Bedankt Opa!! Maar stiekem keek ik ook wel uit naar het moment dat ik dan toch echt alles alleen moest regelen, oplossen, meemaken, ervaren en beleven. Na uitgebreide instructies van Bill en opa over het niet meenemen van hitchhikers, links blijven rijden, hoe ik olie moest verversen en moest meten en dat ik me beurs onder mijn kussen moest bewaren kan ik eindelijk vertrekken. Celine had ook nog een instructie en dat was dat ik van andere vrouwen af moest blijven en alleen mocht kijken aangezien ik zon lieve en mooie vriendin thuis had zitten. Deze instructie moet dan ook helemaal geen probleem zijn aangezien ik het daar helemaal mee eens ben.

Ik startte de motor en nam met een flinke spuit gas en wat luid getoeter afscheid van Bill, Celine en Opa. My own journey has begon!! De reis van vandaag zou me leiden naar Te Anau. Onderweg ben ik denk ik wel 8x gestopt om foto's te maken van de omgeving en ik kon nog wel 20x stoppen zo mooi is het hier. Ook zag ik zeer veel roofvogels, de een nog groter dan de andere, door de lucht zweven op zoek naar een prooi. Maar elke keer als ik stopte en mijn camera klaar had om te schieten waren ze weer verdwenen. De klootzakken. Maar ooit zal ik er 1 fotograferen al is het een dooie.

Aangekomen in Te Anau ging ik naar de plaatselijke vvv (I-site) om een slaapplek, een tocht naar de grotten van Te Anau en een boottocht door Milford Sound te regelen. Toen ik bij mijn geboekte backpackers hostel aankwam en er van uit ging dat ik een single room had ging ik opzoek naar mijn kamer. Ik had sleutel 10 en kwam al gauw uit bij een single room waar echter 2 stappelbedden in stonden en een duitse vrouw aan het koken was. Ik was toch echt bij de goede kamer. Het voordeel is dat je wel mensen leert kennen. Deze waarschijnlijk Oost-duitse vrouw met kort geblondeerd haar bleek een verfijnd bergbeklimster te zijn die zich gereed maakte voor een 3 dagen durende tocht door de bergen in de omgeving van Te Anau. Aangezien het etenstijd was dook ik Te Anau in voor een goedkope maaltijd en kwam uit bij een tentje met fish&chips. Het was echter niet te eten en ik kan toch heel wat hebben als ik honger heb (op garnalenwinegums na, toch bedankt voor het laten proeven Hoofd). Maar op deze manier gaat het afvallen wel lukken en zal de nog gespierdere en afgetraindere versie van Brutus zich in Juni weer doen laten zien in Nederland.

Na het eten was het gelukkig tijd voor de tocht naar de grotten van Te Anau. Het was een mooie tocht over het meer naar een afgelegen eiland waar onlangs nog een vogelsoort is teruggevonden nadat men dacht dat deze uitgestorven was. Om de grotten binnen te komen moest je flink bukken, zelfs sandertje had zijn hoofd iets zijwaarts moeten bewegen om eronder door te kunnen (de ingang was namelijk precies 1 meter/ sandertje hoog). De grotten zijn ontstaan doordat in de loop der tijd het regenwater uit de bossen door het zachte deel van de rotsen is geslepen. Er waren ook verschillende watervallen, stroompjes en zelfs natuurlijk bubbelbaden. Het water was zo zuiver dat het ook gewoon te drinken was. Na een tocht van zon 20min kwam je bij een grote donkere grot waar je doormiddel van een bootje in rond vaarden. Er was geen enkel licht en iedereen kon toch genoot iedereen van het prachtige uitzicht. Er waren namelijk miljoenen gloeiwormen in deze grot. Het leek alsof je een kijkje nam in het melkwegstelsel, zo helder, mooi en vreedzaam. Echter heb ik wel te doen met deze insecten aangezien ze als ze volwassen zijn geen mond meer hebben en dus niets meer eten. Hoe kut is dat en hoe weinig nut heeft het leven dan. Op de weg terug van het eiland naar het vaste land heb ik nog 10minuten de boot mogen besturen wat niet echt een succes was maar wel zeer leuk was om te mogen doen.

Zo 27 februari

Vandaag moest ik vroeg uit de veren, aangezien ik zelf met de auto zon 120 km moest afleggen om naar Milford Sound te gaan. Onderweg is er van alles te zien en dat wilde ik niet missen door zon geplande busreis. Ik ben dan ook vaak gestopt voor foto's. Zo kwam ik langs Mirror Lakes, een watertje dat zo helder is dat je de bergen in de reflectie kunt zien en kunt fotograferen. Ook kwam ik daar nog wat opmerkelijke dieren tegen zoals een aal zo dik als mijn bovenarm en een duikende eend die langer onder water als boven water was. Even verder had je een prachtige uitkijk op een wonderlijke vallei waar ik me ogen heb uitgekeken. En net voordat ik bij Milford Sound aankwam was er nog het wonderschone plekje, The Chasm. Een waterval en de stroom die volgt hebben hier wonderlijke gaten in rotsen achter gelaten, het leek wel gatenkaas. Nadat ik door een tunnel was gekomen die iemand met zijn pikhouweeltje op een 100tal zondagen gemaakt had was ik dan eindelijk in Milford Sound. De tocht naar de tasmaanse zee door het fjord van Milford is 1 van de mooiste dingen die ik in mijn leven heb gezien. Zon mooie natuur, echt geweldig. Mirte Peak, een wereldberoemde berg, is het eerste mooie wat je ziet. De nieuw zeelanders vinden het op een Mitre (meiter) lijken en de Maori's maken het nog bonter en noemen de berg Piopiotahi (letterlijke vertaald De stijve lul). Vervolgens zag ik nog enkele prachtige watervallen waarbij je volgens de Maori's bij het drinken of in aanraking komen van het water zeer jong wordt en bij de andere zeer vruchtbaar. Het mooiste wat ik die dag meemaakte was dat ik met de man die ons voorzag van alle feitjes tijdens de tocht voor op de boot mocht staan terwijl we op een meter naderde van een waterval. Ik kijk recht in de waterval en voelde het water op me kletteren, het gaf me echt een ongelovelijk goed en mooi gevoel, zo mooi!! Een tocht om nooit te vergeten.

Toen ik terugreed naar Te Anau heb ik op aanraden van Julie een afslag gepakt naar een gravelroad van 30 km die leidt naar het dorpje Hollyford en de Humboldt waterval. Aangezien ik verslaafd ben geworden aan watervallen heb ik daar een kijkje genomen en me ogen wederom uitgekeken. Om de waterval te bekijken moest ik echter wel een angst over winnen en een zeer wankele en gammele loopbrug over die me over een woeste rivier zou helpen. Maar als een ware Rambo ben ik de rivier overgestoken. Toen ik in Te Anau terug kwam was het al vrij laat en heb ik snel een camping geregeld. Omdat ik te lam was om het tentje op te zetten heb ik mijn auto gemobiliseerd tot slaapplek wat aardig was gelukt dacht ik zelf!